۵۱ روز مانده 

 از سال ۱۳۸۹

به سال ۱۳۹۰

۱۳ بدر

جشن آشتی با طبيعت

مبارك

خدا حافظ سبزه هفت سين

ايرانيان باستان پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به ياد دوازده ماه سال است، در پايان جشنهای نوروزی ، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا مي رفتند و شادی می کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمی بودن دورهً نوروز را به پايان ميرسانيدند. سيزده‌ بدر از جشن‌های مربوط به نوروز است و مردم ايران اين روز را در دامان طبيعت و همراه با خويشان و دوستان خود سپری می‌کنند. سيزده ‌بدر در سيزدهمين روز فروردين ماه و آخرين روز از نوروز برگزار می ‌شود. در ايران باستان عدد سيزده همچنين روز سيزدهم (سيزده فروردين) نحس و بدشگون شمرده می‌شد به همين دليل مردم در اين روز به دامن طبيعت پناه می‌برند.ايرانيان برای بيرون کردن نحسی از خانه و کاشانه خود کنار جويبارها و سبزه ها می ‌‌روند و به شادی می‌‌ پردازند. با اينکه اعتقاد عمومی بر نحس بودن روز سيزده است ولی در برخی از آثار پيشينيان آن را بسيار مسعود و فرخنده دانسته اند.  درآثار الباقيه جدولی برای سعد و نحس آورده شده که در آن در برابر سيزده نوروز که تير روز نام دارد کلمه(سعد) به معنی فرخنده آمده است.

 در نظر ايرانيان باستان سيزدهم هر ماه شمسی که تير روز ناميده می‌‌شود مربوط به فرشته بزرگ و ارجمندی است که «تير» نام دارد و در پهلوی آن را تيشتر می‌‌گويند. فرشته مقدس تير در کيش مزديستی مقام بلند و داستان شيرينی دارد. ايرانيان قديم پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به ياد دوازده ماه سال است، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا می‌‌رفتند و شادی می ‌‌کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمی بودن دوره نوروز را به پايان ميرسانيدند.در کتاب مجمل التواريخ چنين آمده « اول مردی که به زمين ظاهر شد پارسيان او را کل شاه گويند. پسر و دختری از او ماند که مشيه و مشيانه نام گرفتند و روز سيزده نوروز با هم ازدواج کردند و در مدت پنجاه سال هيجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بی پادشاه بماند ». در همه شهرها و روستاها و عشيره‌های ايران، سيزدهمين روز فروردين بايد از خانه بيرون آمد و به باغ و کشتزارها رو آورد و به اصطلاح نحسی روز سيزده را بدر کرد. خانواده ها در اين روز به صورت گروهی و گاه چند خانواده با هم غذای ظهر را آماده کرده و نيز آجيل ها و خوردنی های سفره هفت سين را با خود برداشته، به دامان صحرا و طبيعت می‌‌روند و سبزه هفت سين را با خود برده و به آب روان می‌‌اندازند. به دامن صحرا رفتن، شوخی و بازی کردن، دويدن، تاب خوردن و در هر حال جدی نبودن، از سرگرمی ها و ويژگی های روز سيزده است. گره زدن سبزه، به نيت باز شدن گره دشواری ها و برآورده شدن آرزوها، از جمله بيرون کردن نحسی است. اين باور، معروف است که « سبزه گره زدن » دختران « دم بخت »، شگونی برای ازدواج و همسر يابی، می ‌‌باشد.

سبزه گره زدن

اين مراسم را بويژه دختران و پسران دم بخت انجام ميدادند و امروز هم دختران و پسران براي بستن پيمان زناشويی  نيت می  کنند و علف گره می  زنند. اين رسم از زمان کيانيان تقريباً متروک شد ولی  در زمان هخامنشيان دوباره شروع شده و تا امروز باقی  مانده است.

   با آرزوی نشاط  و شادكامی

۱۳ بدر خوبی داشته باشيد